مرتضی کاردر* «اطلاعات» سال‌ها است که دیگر روزنامه مهمی به شمار نمی‌رود، نه برای خوانندگان، نه برای روزنامه‌نگاران، نه برای نخبگان، نه برای حاکمیت، نه در عرصهٔ بین‌المللی. فقط هر روز منتشر می‌شود و عددی به شمارهٔ خود اضافه می‌کند. تلخی حقیقت را بپذیریم و افسوس و حسرت عدم انتشار ویژه‌نامه‌های صدسالگی را کنار بگذاریم. صد سالگی چه روزنامه‌ای؟ روزنامه‌ای که نه اکنون که دکه‌ها دیگر کارکرد و معنای خود را از دست داده‌اند، بلکه سال‌های سال است به حداقل شمارگان بسنده کرده است؟ صد سالگی موسسه‌ای که هنوز بلبل خرما و سینه‌سرخ و دم‌جنبانک را به جلد «اطلاعات هفتگی» می‌آورد و انتظار دارد خریداری برای آن پیدا شود؟ سناتور عباس مسعودی بنیان‌گذار روزنامه اطلاعات جشن گرفتن برای موسسه‌ای که بی‌آنکه آب از آب تکان بخورد «دنیای ورزش» و «جوانان امروز» را پس از دهه‌ها انتشار تعطیل کرد و رفت؟ صدسالگی روزنامهٔ اطلاعات به جای اینکه بهانه‌ای برای خاطره‌بازی باشد باید محملی برای آسیب‌شناسی روزنامه‌نگاری در ایران معاصر باشد. صد سالگی اطلاعات مجال طرح پرسش‌های بسیاری را فراهم می‌کند از جمله اینکه چگونه یک بنگاه بزرگ مطبوعاتی که می‌تواند به چنین وضع غم‌انگیزی دچار شود؟ اطلاعات نماد برخورداری از حمایت حاکمیت و امتیازهای فراوان برای برتری بر رقیبان و ناکارآمدی...