اقتصاد‌آنلاین: مساله مسکن در ایران در حال فاصله گرفتن از یک معادله ساده «تعداد خانوار و تعداد واحد مسکونی» است. تغییر ساختار جمعیت، کوچک‌تر شدن خانوارها، افزایش زندگی یک‌نفره، سالمندی، تغییر الگوی ازدواج و طلاق و در کنار آن کاهش قدرت خرید خانوارها، تصویری متفاوت از نیاز مسکن در سال‌های آینده ترسیم می‌کند. به همین دلیل، بخشی از کارشناسان معتقدند سیاست مسکن نیز ناگزیر باید از الگوی سنتی تولید انبوه فاصله بگیرد و به سمت شناخت دقیق‌تر گروه‌های هدف و نوع تقاضای آنها حرکت کند. مسکن و شهری؛ علی سرزعیم، اقتصاددان و صاحب‌نظر حوزه مسکن، تغییر ساختار خانوار را یکی از مهم‌ترین عوامل تغییر تقاضای مسکن می‌داند. به گفته او، افزایش زندگی یک‌نفره، تجرد قطعی، طلاق، افزایش جمعیت سالمند و کاهش تمایل به فرزندآوری، به معنای تغییر در نوع مسکنی است که در آینده مورد نیاز خواهد بود. از این منظر، افزایش عرضه هر نوع واحد مسکونی الزاماً به معنای پاسخ به نیاز بازار نیست؛ بلکه اندازه واحد، محل استقرار و دسترسی به مراکز شهری و حمل‌ونقل نیز اهمیت پیدا می‌کند.